Ons groot Australië-avontuur

Vanuit Cairns was het enkele uurtjes vliegen tot Alice Springs. Vanuit de lucht zagen we al dat we in een heel andere wereld terecht gekomen waren. Zover je kon kijken was er droge, rode zandgrond met een zeer kale bebossing. Alice Springs is een klein stadje in het midden van deze woestijn. Compleet geïsoleerd van de buitenwereld.

Op de luchthaven stond onze huurwagen al klaar. Een Toyota Camry met een 2.4 liter benzine motor. Een leuke auto om mee te rijden en de stilste waar we ooit hebben ingezeten. Je hoorde de motor amper draaien. Het tegenovergestelde van onze camper dus.

Vanuit de luchthaven was het een kleine 10 minuten rijden tot het centrum van de stad, waar ons hotel lag. Onderweg zagen we al dat Alice Springs heel anders was dan al de andere plaatsen waar we tot nu toe geweest waren in Australië. We hadden er een negatief gevoel bij en dat is nooit weg gegaan.

Na te zijn ingecheckt en na 21 dagen nog eens eventjes op een echt bed te hebben gelegen zijn we de stad ingewandeld. Het zag er allemaal een beetje vuil en verwaarloosd uit. Overal zag je dronken en luidruchtige aboriginals en op elke straat en in elk shoppingcentrum kwam je politie tegen. Er hing echt een negatieve sfeer in de stad.

We hebben onze namiddag gevuld met het afschuimen van de souvenir-winkeltjes in de winkelstraat en boodschappen te doen voor de komende dagen.

's Avonds zijn we lekker gaan eten in een restaurant dat aangeraden werd door één van onze reisboeken over Australië. We hebben er voor het eerst in ons leven kameel gegeten. Dat is best lekker vlees. Wel tamelijk taai maar het smaakt bijvoorbeeld minder sterk dan kangoeroe.

We hebben geen spijt dan we in Alice Springs geweest zijn maar het was met grote voorsprong de minst leuke plek die we bezocht hebben tot nu toe.

Na een korte rit vanuit Mission Beach kwamen we aan in Cairns. Het eindpunt van onze trektocht met de camper. Toen we naar het informatiepunt in het centrum reden hadden we voor het eerst sinds Sydney het gevoel om in een stad te zitten. De winkels lagen in het centrum ipv aan de rand van de stad, er waren gezellige terrasjes, pleintjes en parkjes. Het zag er heel Europees uit.

Na een camping te hebben gevonden op een goeie 3km van het centrum hebben we onze wandelschoenen aangetrokken en zijn we richting centrum gegaan.

Onze eerste stop was The Lagoon. Omdat er krokodillen zitten mag je in Cairns de zee niet in, daarom hebben ze een gigantisch zwembad aan de dijk gemaakt, gevuld met zeewater en omringd door strandjes en grasweides en publieke barbecues. Het was er zeer proper en rustig. Melde heeft zich goed geamuseerd in het water. Jammer genoeg verdween de zon af en toe achter de wolken waardoor het koud werd.

Na de zwempartij hebben we nog wat rondgeslenterd in de winkelstraatjes en op de terugweg zijn we gestopt op elke speeltuin die we tegenkwamen op de esplanade (zeedijk). En dat zijn er heel wat in Cairns.

's Avonds zijn we pizza gaan afhalen. Hij stond in onze tot 3 van beste pizza's die we ooit gegeten hebben. Zalig.

Na een goede nachtrust werden we 's morgens gewekt door een stralend zonnetje. Na het ontbijt zijn we op de camping een excursie gaan boeken voor de volgende dag naar the great barier reef. Daarna hebben we gewandeld over een regenwoud pad en door de prachtige botanische tuinen van de stad.

Na ons middagmaal in de camper waren we alledrie zo moe dat we een middagdutje gedaan hebben.

Rond 16u00 zijn we eens naar de haven gewandeld om eens te kijken waar we de boot moesten nemen de dag erna en hebben we Melde nog wat laten spelen. Net toen we terug wilden gaan naar de camping is het beginnen regenen. Onze eerste tropische regenbui. Totaal onverwacht, dus we hadden geen regenjassen bij en zijn nat thuisgekomen.

's Morgens hebben we vlug geontbijt en zijn we naar de haven gewandeld waar we al snel op de boot mochten die ons naar The Green Island zou brengen. Het boottochtje van 50 minuten op een snelle catamaran was tamelijk woelig maar we zijn alledrie gezond en wel aangekomen.

The Green Island is een ooit een zandbank geweest, gelegen aan de rand van the great barier reef, die in de loop der tijden is uitgegroeid tot een klein eilandje met regenwoud-begroeiing. De stranden bestaan uit fijn wit zand en schelpjes en het water is er helderblauw. Op het eiland staan een aantal faciliteiten die door toeristen, die het eiland gebruiken als uitvalsbasis om te gaan snorkelen, gebruikt mogen worden. Toeristen zoals wij dus.

Onze eerste attractie was met een "glass-bottom-boat" een half uurtje rondvaren over het rif. De ervaring was echt subliem. Scholen felgekleurde vissen, zeeschildpadden en koraal in alle kleuren schoot onder de boot door. Zoiets hadden we nog nooit gezien.

Na de boottocht zijn we gaan eten in één van de restaurants op eiland en daarna hebben we ons snorkelmateriaal opgepikt ub het "dive-center" en zijn we naar het strand gewandeld.

Vanaf het strand was het 2 minuutjes snorkelen tot het koraal. Op de glass-bottom-boat zag het er al prachtig uit maar er tussen snorkelen was pas echt spectaculair. Vissen die langs je doorzwemmen, het koraal dat heen en weer wiegt door de stroming, overal prachtige kleuren. Een unieke ervaring.

Jammer genoeg vloog de tijd zo snel voorbij, daar op The Green Island dat we zelfs de krokodillenfarm niet meer hebben kunnen bezoeken.

Dit was tot nu toe het mooiste wat we tijdens deze reis gezien hebben. We zijn benieuwd of dit nog overtroffen gaat worden.

Onze laatste dag in Cairns was aangebroken. In de voormiddag zijn we een mangrove-wandeling gaan maken. De start van de eigenlijke wandeling was al zeer ver gaan maar onderweg begon het ook nog eens snikheet te worden. De warmste dag tot nu toe. De tocht was dus zeer zwaar, maar de moeite. Een mangrove-woud is toch wel zeer speciaal.

Terug op de camping waren we alledrie uitegeteld en hebben een middagdutje gedaan. Toen was het tijd om de camper eens grondig te kuisen. Na er 21 dagen in te hebben geleefd zag hij er niet meer zo proper uit. Een job die we dachten in een 2-tal uurtjes te klaren, maar die tot zonsondergang geduurt heeft.

Veel hebben we daarna niet meer gedaan. Gegeten en gaan slapen. 's Nacht zijn we wel nog eventjes gewekt door een jong koppeltje dat naakt ging zwemmen (en daarna ook nog andere dingen gedaan heeft op de ligzetels) in het zwembad tegenover onze camper.

's Morgens zijn we de camper gaan inleveren en zat dit stukje Australië er op. Tijd om het vliegtuig te nemen naar een heel andere wereld: "the red center".

Om een extra dag in Cairns te kunnen besteden besloten we om een tweede dag op rij een heel stuk verder te rijden. Onze bestemming wat Townsville, de laatste grote stad voor Cairns.

's Morgens zijn we in Makay opgestaan onder een stralende en snikhete zon. Eerst hebben we Melde zich een beetje laten uitleven op een speeltuin die we de dag ervoor gepasseerd waren met de auto en toen werd het tijd voor onze laatste monster-etappe voordat we Cairns bereiken. We hadden 388km voor de boeg.

Na een uurtje rijden hadden we al meteen spectakel. In de verte zagen we naast de autosnelweg een rookpluim opstijgen. Toen we dichterbij kwamen was er echter nergens vuur maar bleek dat wat wij voor rook aanzagen, stof te zijn dat loodrecht de lucht inging. Eerst begrepen we niet wat er aan de hand was maar toen we er langs door reden en zagen dat de kolom zich verplaatste snapten we dqt het om een tornado (of is het nu een windhoos???) ging. Spijtig genoeg reden er nog auto's achter ons en konden we niet stoppen om een foto te nemen.

Rond 15u30 kwamen we aan in Townsville. De bejaarde vrijwilliger van het lokale informatiepunt wist zo vol van enthousiasme te vertellen over de stad en zijn atracties dat we besloten om er langer te blijven dan enkel maar een nacht.

s' Avonds zijn we op de dijk naar een klein water-speeltuintje voor kinderen geweest.Je had er fonteinen, waterglijbanen, waterpistolen enz... Melde heeft er zich goed geammuseerd. Daarna zijn we lekker gaan eten in een steakhouse. Je foto kon in "the hall of fame" komen als je een steak van 1kg kon verorberen. Daar hebben we ons niet aan gewaagd, maar de light-versie van 400gr. was de beste die Kristof ooit gegeten had. Ook Melde's lasagna en Wendy haar scampi-salade waren verrukkelijk.

Na het eten zijn we over de mooi verlichte dijk en pier terug gewandeld richting camping.

's Morgens zijn we met onze camper richting ferry-haven gereden om daar de overzetboot te nemen naar Magnetic Island. Dat is een eiland vlak voor de kust van Townsville waar je volgens de man van het informatiepunt nog koala's in het wild kon zien en waar er ook bunkers en kanonnen uit de tweede wereldoorlog stonden. Er ging een gewone ferry naartoe dus duur kon dat niet zijn. Na 5 dollar te hebben betaald voor de dag-parking gingen we naar de ticketstand. Toen we de prijzen zagen vielen we eerst achterover, daarna zijn we omgedraaid en zonder te aarzelen weggereden. Voor een tochtje van 17km durfden ze 30 dollar per persoon vragen. Das net geen dollar per km dat de boot moet varen. Van een ferrydienst verwacht je openbaar-vervoer-tarieven en niet die van een luxecruise.

Slecht gehumeurd zijn we vertrokken uit Townsville om naar Mission Beach te rijden, een touristisch dorpje met veel campings en mooie stranden dat midden tussen Townsville en Cairns inligt. Aangekomen op de camping hebben we ons uitgeleefd aan het zwembad. Melde is zelfs van de glijbaan geweest. Het was stralend weer.

Net buiten het dorp kon je veschillende wandeltochten maken door regenwoud. Dat besloten we te gaan doen. Het werd een korte, maar prikkelende ervaring. Het regenwoud zat vol prikkende dazen en muggen die ons langs alle kanten staken. Na een kleine km te hebben gewandeld zijn we terug moeten draaien.

De rest van de dag hebben we ons geammuseerd op de camping. En al vlug viel de nacht.

Omdat we tamelijk achter liepen op ons schema moesten we de volgende dagen flink doorrijden. De Town of 1770 wilden we echter niet links laten liggen. Het stadje heeft deze vreemde naam omdat het in 1770 gesticht is. Wel makkelijk natuurlijk.

Voor het eerst hadden we echt last van de schoolvakantie die bezig is. Op de eerste camping, die perfect gelegen was op het strand, was geen plaats meer. De tweede camping, iets verder, was een bushcamping. Daar was nog 1 plaatsje vrij. Veel keuze hadden we dus niet.

De omgeving rond 1770 was weer al schitterend. Mooie witte zandstranden, helderblauw water... Vanuit onze camping was er een 800m lang pad richting strand. Toen we eraan kwamen bleek er niemand anders te zijn. Ons eigen prive-strand van 5km. Al vlug werd duidelijk waarom we de enige waren. Op het strand lagen een hele boel aangespoelde kwallen. Op de waarschuwingsborden iets verder werd afgeraden om in de zee te gaan. We hebben ons dan maar geamuseerd door een zandkasteeltje te maken op het strand.

's Avonds bleek de camping de meest luidruchtige en vuile tot nu toe te zijn. De douches waren echt smerig, iedereen zat voor zijn tent de zuipen, en te schreeuwen naar mekaar. In de tent achter ons waren ze een film aan het kijken met het geluid van hun surroundsysteem op maximum. Geen gezellige bedoening. Gelukkig is het nog tamelijk vroeg stil geworden waardoor we toch nog hebben kunnen slapen.

De dag erna zijn we vroeg opgestaan om eens een flink stuk door te kunnen rijden richting Cairns. Toevallig was het een goede dag om dit te doen want het was erg bewolkt en het heeft zelfs bij momenten flink geregend. 570km later kwamen we aan in Makay. Ook hier haddne we weer last van de vakantie. De mevrouw aan het informatiepunt heeft 4 campings gebeld alvorens ze er eentje vond waar plaats zat was. Dat laatste stelde ons niet erg gerust. Als overal plaatsgebrek is behalve daar dan moest er wel een addertje zijn. Maarja, veel keuze hadden we niet.

Met de camping opzich scheelde eigenlijk niets. Hij was zelfs zeer grappig. Een verloren ikooon uit de jaren '70. Zelfs de brochure leek uit die tijd de stammen want de werkelijke prijzen waren ondertussen verdubbeld. De foto's van het interieur van de huisjes die je er kon huren kwam rechtstreeks uit de jaren '70, de speeltuin bestond uit zware metalen klimrekken en schommels, een verroeste schuifaf,... maar de faciliteiten sloegen pas echt alles. 35 jaar geleden heeft iemand het in een megalomane bui wel heel erg groots aangepakt. De douche en wasruimte die was geïnspireerd op een legerbarak (een laag langwerpig betonnen gebouw) was zo groot dat de ene helft van de camping een douche zou kunnen nemen terwijl de andere helft op toilet zat.

's Avonds zijn we nog even vlug gaan winkelen, dan eten en toen ons bed in.

Vanuit Hervey Bay ging onze toch verder naar het noorden. Omdat er in de reisboeken amper verteld werd over Bundaberg besloten we naar Gin Gin te rijden. Een dorpje op gelijke hoogte maar iets meer naar het binnenland. Daar aangekomen bleek het een vergissing van formaat. Het dorp bleek uit 1 straat te bestaan en zelfs de man in het informatiepunt liet uitschijnen dat er niets te doen was en dat we best naar Bundaberg konden rijden.

Gelukkig lag Bundaberg maar een 40-tal km verder en onderweg kwamen we langs The Mystery Craters. Dat zijn 36 kraters waarvan de oorsprong onverklaarbaar is. Klonk spectaculair maar toen we de foto op de brochure zagen die we meekregen vanuit het informatiepunt zag het er tamelijk barakkig uit. De kraters leken eerder 36 gaten in de grond te zijn die op een oppervlakte van enkele 10-tallen vierkante meters verspreidt lagen.

Nu, het lag op de weg, we hadden tijd en het was gratis dus waarom er niet even stoppen. Tot we eraan kwamen en er een grote omheining rondstond en ze 6 dollar inkom per persoon durfden vragen. Niet met ons dus. Zoveel geld geven aan iets wat er op foto al slecht uitziet. We zijn dan maar dadelijk doorgereden naar Bundaberg.

Daar aangekomen zoals steeds op deze reis eerst naar het informatiepunt gereden. Michael, de man achter de balie was zeer behulpzaam. Hij raade een camping in Bargara aan, een kustplaatsje op 20min van de stad. Hij heeft zelfs naar de camping gebeld om te vragen of er nog plaats was, raadde ons daarna aan om onmiddellijk in te checken, en toen Wendy aankwam met een foldertje van een andere camping werd ze bijna neergebliksemd door zijn ogen. We denken dat hij aandelen in die ene camping heeft ofzo.

We hebben Michael zijn raad toch maar opgevolgd en zijn gaan inchecken. Bargara bleek het mooiste plaatsje te zijn waar we tot nu toe geweest waren. Propere dijk, leuke winkeltjes en het perfecte strand en moooie golven. We hebben dadelijk een plaats voor 2 dagen gereserveerd.

Onze activiteiten voor deze dagen: zonnen, zwemmen, rusten, wandelen, ijsje eten, lezen,...